Van Turkije naar het Nederlandse klaslokaal: Zehra’s route terug naar het onderwijs
Niet afwachten, maar beginnen
De eerste tijd in Nederland was uitdagend. Zehra moest wennen aan de taal, de cultuur en alles wat ineens nieuw was. Maar stilzitten paste niet bij haar. ‘Ik wilde niet thuis blijven wachten. Ik wilde meteen beginnen met leren’, geeft ze aan. Zehra begon al gauw haar inburgeringsproces en focuste intensief op het leren van de taal. Ze oefende met boeken, luisterde veel naar de mensen om zich heen, zocht en vond een taalmaatje en maakte iedere dag tijd vrij om te studeren. Die actieve houding typeert haar nog steeds. ‘Je moet discipline hebben. Elke dag iets doen: lezen, luisteren, praten.’
Vrijwilligerswerk als eerste stap
Na zes maanden in Nederland vond Zehra via haar contactpersoon bij de gemeente een vrijwilligersplek op een middelbare school in Zeist. Dat bleek een belangrijke stap: ‘Ik leerde niet alleen de taal, maar ook hoe het Nederlandse onderwijs werkt.’ Ze liep mee in lessen, observeerde collega’s en hielp leerlingen tijdens zelfstandig werken. Zo ontdekte ze stap voor stap hoe scholen in Nederland functioneren.
Ook zag ze direct verschillen met het onderwijs in Turkije. ‘Hier geven docenten kort instructie en gaan leerlingen snel zelfstandig aan het werk. In Turkije is er vaak meer uitleg en meer theorie’, concludeert ze. Juist deze praktijkgerichte aanpak in Nederland sprak haar aan: ‘Minder vertellen, meer experimenten. Dat vind ik heel mooi.’
Opnieuw beginnen met jaren ervaring
Hoewel Zehra veel ervaring had, voelde het in Nederland soms alsof ze opnieuw moest beginnen. ‘Ik wist dat ik mijn vak goed beheerste, maar ik moest leren hoe ik alles in het Nederlands kon uitleggen.’ Een les van tien minuten voorbereiden kostte haar in het begin vaak uren. Niet omdat ze de inhoud niet kende, maar omdat ze precies de juiste woorden wilde vinden om de stof over te brengen. ‘Tijdens de les wil ik graag meer zeggen, maar zoek ik nog naar woorden.’ Dat maakt haar soms onzeker, maar houdt haar zeker niet tegen.
Een andere onderwijsstijl
Niet alleen de taal was nieuw, ook de omgang tussen leerlingen en docenten was anders dan Zehra gewend was: ‘In Turkije is er meer afstand en vaak ook meer ‘respect’ voor de docent. In Nederland is de sfeer losser’. Leerlingen spreken docenten hier makkelijker aan en krijgen meer ruimte om verantwoordelijkheid te nemen voor hun gedrag.
Zehra leerde om die aanpak te waarderen en over te nemen. Tegelijkertijd bracht ze haar eigen ervaring mee: haar betrokkenheid bij leerlingen en haar wens om een goede band met hen op te bouwen. ‘Ik wil graag communiceren met leerlingen en samen kijken hoe ze zich kunnen ontwikkelen.’
Traject Statushouders voor de Klas
Via haar netwerk hoorde Zehra over het traject Statushouders voor de Klas. Hoewel ze haar onderwijsbevoegdheid al had, besloot ze deel te nemen: ‘Ik wilde niet alles zelf uitzoeken. In dit traject leer ik precies wat ik nodig heb. Het geeft mij focus en zelfvertrouwen.’
Zo oefent ze via rollenspel met praktijksituaties, zoals instructie geven, reageren op gedrag en gesprekken voeren met leerlingen. Ook vindt ze het waardevol om ervaringen uit te wisselen met andere docenten die een vergelijkbare ontwikkeling doormaken.
Weer doen wat ze het liefste doet
Inmiddels werkt Zehra als zelfstandig docent natuurkunde op een vmbo-school. Daar voelt ze zich weer helemaal op haar plek. Ze geniet van het contact met leerlingen en collega’s en leert nog iedere dag bij. ‘Werken met jongeren blijft mijn passie.’
Haar ambitie reikt verder. Ze wil haar Nederlands blijven verbeteren, mentor worden, meer oudergesprekken voeren en op termijn ook lesgeven aan havo- en vwo-leerlingen.
Trots op haar reis naar het onderwijs
Als Zehra terugkijkt, is ze vooral trots dat ze niet heeft gewacht. ‘Niet iedereen begint al na zes maanden in het onderwijs. Ik heb mijn tijd goed gebruikt.’ Ze begon als vrijwilliger, liep stage, volgde cursussen en werkt nu weer als docent. ‘Ik ben trots op mezelf!’
Advies aan andere internationale docenten
Voor andere docenten die hun weg naar het Nederlandse onderwijs zoeken, heeft Zehra een duidelijke boodschap: wacht niet tot je Nederlands perfect is, maar begin gewoon.
Volgens haar leer je de taal het snelst door actief te zijn in de praktijk. Vrijwilligerswerk, stage, taalcafé, buddy’s: alles helpt. ‘Door het te doen, groei je stap voor stap.’
Ook jouw weg naar het onderwijs
Zehra’s verhaal laat zien dat je met doorzettingsvermogen, lef en liefde voor het vak opnieuw je plek kunt vinden in het onderwijs, ook als je in een ander land opnieuw moet beginnen.
Heb jij in het buitenland als docent gewerkt en wil je weten welke stappen je nu kunt zetten? Bij het Onderwijsloket denken we graag met je mee. Bekijk onze contactpagina direct contact op met onze adviseurs.
