Haitam Khalil: je eigen weg vinden voor de klas
De Lesboeren wordt gehost door Jasper Rijpma en Mattanja Koolsta en gemaakt in samenwerking met Stichting Leraren van het Jaar en Stichting Onderwijs in. Naast de podcast worden de docenten in de Lesboeren ondersteund met een krachtig, professioneel portret dat de beroepstrots van leraren uitstraalt, gemaakt door fotograaf Nike Liscaljet.
Wat hij wél wilde, werd pas gaandeweg duidelijk. “Ik wilde in ieder geval een beroep waar ik mensen kon helpen en iets dat niet elke dag hetzelfde was.” Uiteindelijk bleven er twee opties over: de politie of het onderwijs. Het werd dat laatste, niet uit roeping, maar uit nieuwsgierigheid.
In deze eerste aflevering van seizoen twee van De Lesboeren vertelt Haitam over hoe hij zijn plek vond in het onderwijs, als starter én als docent die ook buiten het lokaal zichtbaar is.
Veiligheid van het boek
Zijn eerste jaar voor de klas herkent hij meteen terug in de term lesboer. “Lesboer is eigenlijk gewoon wat ik het eerste jaar deed,” zegt hij. “Binnenkomen, en het boek afdraaien; we gaan het hebben over bladzijde één tot en met vijf.” Dat was geen onwil, maar voorzichtigheid. “Het voelde veilig. Dat is wat je kent en het staat in een boek met een reden, dus dat moet kloppen.”
Pas later merkte hij: “Ik miste een beetje personality en dat kun je in zo’n boek moeilijk terugvinden.” Zijn advies aan starters nu is dan ook helder: “Durf er je eigen draai aan te geven.” Die eigen draai zit bij Haitam vaak in luchtigheid, als een manier om spanning weg te laten lopen. Het gaat hem niet om de grap zelf, maar om wat die doet. “Dat je eigenaarschap neemt van de situatie, met humor.” Plezier hebben in de klas is voor Haitam dan ook geen bijzaak. “Als ik het niet leuk heb, voelen leerlingen dat meteen,” zegt hij. “En andersom ook.”
Docent, ook online
Naast zijn werk als docent maakt Haitam ook video’s over het onderwijs. Leerlingen weten dat. “De eerste vraag die ik altijd krijg van een nieuwe klas is: ga je ook video’s met ons opnemen?” vertelt hij.
Toch houdt hij die werelden bewust gescheiden. “Ik zeg altijd: nu nog even niet. Ik moet eerst jullie leren kennen en jullie mij.” Pas als dat vertrouwen er is, ontstaat er ruimte. “En dan beseffen ze ook: het is gewoon een leraar die de leukste momenten van zijn dag online zet.”
Zaaien in plaats van afdraaien
De term lesboer krijgt in het gesprek uiteindelijk een andere betekenis met een metafoor die blijft hangen: “Je maakt een leerling niet goed in je vak met één les. Je plant, je geeft af en toe water, soms een toets als mest, en dan hoort er iets uit te groeien.”
Misschien is dat wat zijn verhaal typeert. Niet een docent die het anders wil doen dan de anderen, maar iemand die stap voor stap zijn plek vond. In het onderwijs, voor de klas, en met genoeg ruimte om zichzelf te blijven.
